کاش در دهکده عشق فراوانی بود

پنجمین ســـــالگــــرد داداشم ...

dar-entezar2 — Mon, 25 May 2009 19:58:16 GMT

چو رخت خویش بر بستم از این خاک

همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر

که بود و با که بود و از کجا بود

در غروبی دور

چون کبوترهای وحشی زیر پر گیرم

بشنوم از لابلای بوته های خشک

نغمه های شادی مرغان صحرا را

می گریزم از تو تا دور از تو بگشایم

راه شهر آرزو را ...

و درون شهر

درب سنگین طلایی قصر رویا را

لیک چشمان تو با فریاد خاموشش

راهها را در نگاهم تار می سازد

همچنان در ظلمت رازش

گرد من دیوار می سازد

عاقبت یکروز....

می گریزم از فسون دیده تردید

می تراوم همچو عطری از گل رنگین رویاها

می خزم در موج گیسوی نسیم شب

می روم تا ساحل خورشید

در جهانی خفته در آرامشی جاوید

طلوع دل انگیز ۱/۱/۱۳۶۳

غروب غم انگیز ۶/۳/۱۳۸۳

داداشم هر جا باشی چه پیش ما چه اون دنیا همیشه به یادتیم

داغ شقایق

http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

به وبلاگ خودش هم سر بزنید

گـــــــناهی نــــــــدارم.......

dar-entezar2 — Sun, 08 Mar 2009 21:44:16 GMT

گناهی ندارم ولی قمست اینه که

چشمای کورم به راهت بشینه

برای دل من واسه جسمه خستم

منی که غرور رو تو چشمات شکستم

از بس نوشتم و پاک کردم ... خسته شدم !

از بس دروغ شنیدم و نامردی دیدم حالم گرفته شده !

از بس محبت دیدم و با ناباوری ، توخالی دیدمشون دلم شکسته !

توی دلم پر شده از یه دنیا حرف ، اما نمی تونم بگم .

یه عالم دیگه توی ذهنمه و واژه هایی از یه دنیای دیگه می نویسم .

مگه تفاوت بین درون و برون انسان چقده ؟

یعنی تا اینحد ذهن و روح آدما با حقیقت دنیای واقعی شون فاصله داره ؟

نمیدونم این جمله ها رو هم باید پاک کنم یا نه !

خیلی خسته ام ! از همه چی !

چرا با این همه زحمت ، هنوز هم اتفاق ها روتین میشه ؟

دلم گرفته !

یعنی میشه فردا یه روز تازه باشه ؟!

دلم میخواد پر بزنم و اونقدر توی آسمون اوج بگیرم که دیگه جاذبه هم نتونه برم گردونه .

اما بال کو ؟!

چقدر سخته كه با التماس به آسمون نگاه كني ولي حتي يه ستاره هم نبيني كه بهت اميد بده

چقدر سخته كه گل وجودت رو پژمرده ببيني و نتوني كاري براش انجام بدي

چقدر سخته كه حس كني اونقدر تنهايي كه براي تسكين دردت، بايد دلت رو لاي دو دستت حصار كني

چقدر سخته كه حس كني فاصله ها اونقدر زياده كه حتي براي رسيدن، جرات قدم برداشتن نداشته باشي

چقدر سخته كه شمع خاطره هاي كسي رو كه تمناي وجودت هست رو بخواي با نفست خاموش كني ولي جرات نفس كشيدن نداشته باشي

چقدر سخته كه پنجره ی آرزوهات جايي باز بشه كه تمام وجودت اونجاس ولي مجبور باشي اونو با چشماي باروني ببندي و خودت بموني و غم وغصه هات

چقدر سخته که آسمون چشمات رو باروني حس كني ولي به خاطر ديني كه به بارونش داري بخواي بگي....

بخواي بگي خداحافظ

چقدر سخته....

گاهي وقتا از روي تنهايي با خودم حرف ميزنم! ميگن اين خصلت آدماي تنهاست!!

با خودم ميگم مگه دنيا چقد جا داره كه بتونه اينهمه بهونه رو توش جا بده؟؟

آخه اينهمه دروغ، بي وفايي اينهمه دل شكستن اينهمه ...

با خودم ميگم كار دنيا هم سخته ها!

يه دل گنده ميخواد تا اينها رو ببينه و ساكت بمونه!

گاهي وقتاديدن و شنيدن بعضي چيزها و اينكه نتوني چيزي بگي و فريادت رو تو خودت بشكني مصيبت بزرگيه.

نمي دونم چطور ميشه كه ميتونيم تحمل كنيم شايد دنيا يادمون ميده يا شايدم يه دريچه اي رو حس ميكنيم كه داره يه نور خيلي كمي رو از خودش عبور ميده و باعث مي شه كه بتونيم.

و ميدونم كه نه تنها من،همه تو زندگي شون اون نور رو لمس كردن.

هر وقت ميرم تو حیاط خونه، به ستاره ها خيره ميشم تنهاييشون رو ميبينم. اينكه دور از هم تو يه جاي تاريك دارن زندگي ميكنن، ولي هيچ وقت نورشون رو از دست نميدن و شكايتي هم ندارن. با خودم ميگم هنر اينه كه با مشكلات زندگي كني درست مثل ستاره ها.....

گوهر خود را هویدا کن

                  کمال این است و بس

                                 خویش را در خویش پیداکن

                                                    کمال این است و بس

چون بدست خویشتن

             بستی تو پای خویشتن

                                هم بدست خویشتن وا کن

                                                    کمال این است وبس

تـــــــــــو لــــــــــدم مبـــــــــــــــــــارک

dar-entezar2 — Fri, 19 Sep 2008 21:09:16 GMT

سلام دوستان عزیز شاید درست نباشه که

خودم این قسمت آپ کنم

اما خوب ....خودم به خودم میگم

۱۳۶۰/۶/۳۰

تـــــــــــولــــــدم مبــــــارک

شـــــــــاید هنوز یادش باشه امروز تولد منه

شــــــــاید بازم دلش بخواد بیاد بهم سر بزنه

شاید هنوز یادش باشه دلتنگی های این دل و

من که هنوز به یاد دارم جا پاشو توی ساحل و

می بــــــوسید و صــــدام میزد تولدم یادت نره

حسی که بهت دارم یه حـــس خـــوب داشتنه

کاش که هنوز یادش باشه چه طعمی داشت لبای من

روی لبـــاش مونده باشه مــزه بوسه های من

از روزی که رفته هنوز خالی لحظه های من

کاش که می شد بازم بیاد دوباره پا به پای من

هدیه ای رو که داد بهم که من هنوز دارمـــش

خدا کنه که داشته باشه کادویی که دادمــش

مهربانم ,ای خوب !

یاد قلبت باشد , یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی , که همه سرد و غریبند باتو

تک و تنها به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است...

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد,یک نفر هست که چشمش

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است ,

زیر این سقف بلند, هر کجایی هستی , به سلامت باشی

و دلت همواره , مهو شادی و تبسم باشد...

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد

یک نفر هست که دنیایش را

همه ی هستی و رویایش را, به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد, لحظه ها را با تو , به خدا بسپارد...

مهربانم ای خوب!

یک نفر هست که با تو

تک و تنها , با تو

پر اندیشه و شعر است و شعور!

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم !این بار , یاد قلبت باشد

یک نفر هست که با تو

به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح عکس هایت را

از ته قلب و دلش می بوسد

تـــــــــــــولدت مبارک نیـــــــــــــنای عزیزم

dar-entezar2 — Thu, 31 Jul 2008 14:31:16 GMT

تماشايی ترين تصوير دنيا می شوی گاهی

دلم می پاشد ازهم بس که زيبا میشوی گاهی

حضور گاهگاهت بازی خورشيد با ابر است

که پنهان می شوی گاهی و پيدا می شوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی يکباره راهت را

ز ناچاريست گر هم صحبت ما می شوی گاهی

دلت پاک است اما با تمام سادگيهايت

به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی

تو را از سرخی سيب غزلهايم گريزی نيست

تو هم مانند حوا زود اغوا می شوی گاهی

شبي در شب ترين شبها، تو ما هم مي شوي آيا

تو تسليم تماشا ي نگاهم مي شوي آيا

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با د ستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم

تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

ا گر بي روز و بي تقويم ماندن من

به و صل فصلهايت ، سال و ماهم مي شوي آيا

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دو ستت دارم گواهم مي شوي آيا

شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

تو د ر صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا

خداخيلي بزرگ است و به من اصلا نمي آيد

توشيطان هستي و كوچك،الهم مي شوي آيا

صبور و ساد ه اي اما ،عميق و ژرف،عشق من

براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

مقام باخت دارم من چون كه حال برد داري تو

بدون بازي شطرنج، شا هم مي شوي آيا

تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گردد

و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا

سلام به همه دوستان خوبم در این وبلاگ که منو همراهی

کردن و همه دوستانم در گروه خوب و دوست داشتنی

خودم میعادگاه که خیلی از مدیرش ممنونم که منو

با این گروه آشنا کرد و منو به عنوان مدیر ایمیل عاشقانش

انتخاب کرد تا اینکه بتونم برای دوستان خوب خودم

ایمیل و شاید بهتره بگم مطالب عاشقانه بدم

و امیدوارم که همه دوستان خوبم عاشق باشن

و قدر عشقهای خودشون رو بدونن

امروز شاید بهتره بگم ۱۲ مرداد

یه روزخیلی خوبه یه روز به یاد موندنی هست حدس بزنید

خوب حتما یادتون رفته امروز یعی ۱۲ روز تولد بهترینم دوست خوبم هست که خیلی دوسش دارم و بهش احترام میزارم ...میخوای بدونید که کیه آره ..؟

خوب بزارید یکم دلتون آب بشه ....امروز روز تولد عزیز خودمه .....نه ه ه ه

اشتباه نگیرید من عشقم فقط نیناست که خیلی دوستش دارم

نـــــــینــــــــا جـــــــو نــــم تـــــــو لــــــــدت مــــــبارک

مــي انــديــشــــم....

تويي كه تمام لحظات زندگي مرا محاصره كردي.....

تويي كه نمي دانم كي خواهي آمد....

اصلاً بگو ببينم مي آيي؟

مي آيي.....

تا با تمام دلتنگي هاي سرزمين آرزوهايم وداع كنم؟

مي آيي.... تا شقايق هاي قلبم دوباره جان بگيرد؟

مي آيي.... تا از درياي نگاهت

قطره اي هم بر كوير چشمانم بريزم؟

مي آيي.... تا ستاره هاي آسمان زندگانيم

از ناله هاي شبانه ام آرام بگيرند؟

كاش مي دانستم از اوج كدامين قله ،

از دل كدامين شب ، از عمق كدامين

جنگل خواهي آمد....

تا برايت قلبم ، اين بزرگ ترين سرمايه ام را

پيش كش آورم و به تو بگويم

دوســتــــت دارم

تولدت مبارک نینای عزیزم

دختر ناز و قشنگم همدم فردای مادر
سر بزار رو سینه من حرف بزن برای مادر
این تویی شعر تولد تویی اوازی دوباره
تویی از فصل بهاران واسه اغازی دوباره
دختر ناز منی تو شعر و اواز منی تو
با طلوع این تولد تازه اغاز منی تو

غنچه تازه باغی که شدی فصل بهارم
تو رو دوست دارم ببینم تا نهایت در کنارم
روزا خورشید خیلی دوره اما دنیا سوت و کوره
اما با خنده لبهات غصه از قلب ما دوره
دختر ناز منی تو شعر و اواز منی تو
با طلوع این تولد تازه اغاز منی تو

اشک تو زلال ابه گریه هات سرود خوابه
سر بزار رو شونه من که شباش پر پیچ و تابه
من پر از شوق رسیدن بی تو موندن یه سرابه
واسه گرمی دستام لحظه ها پر از شتابه
دختر ناز منی تو شعر و اواز منی تو
با طلوع این تولد تازه اغاز منی تو

خدا خواهش می کنم مرا با خود ببر..

dar-entezar2 — Wed, 28 May 2008 14:49:16 GMT

سلام همسایه !
پناه همه ی بغضها و خنده های بی دلیل
آمدم فقط بگویم :
کفشهایم به این خانه عادت کرده اند
و دلم گره گیر این غزلهاست
دست و دلم نمی رفت به نوشتن از باران
وقتی آسمان بغضش را فرو می خورد...
حالا که باز می آیی
برایم یک بغل پر از یاس بیاور
کنار سجاده می گذارم و یک دل سیر می گریم
بد به دلت راه نده !

من در این آسمان
یک ستاره دارم
که سمت روشنای دریا را
نشانم می دهد
ترا به باران قسم دیگر با من از رفتن نگو
من دلواپس عزیزترین خاطره ام می شوم
چشمانم را می بندم
غرق در رویای کودکانه
شادی پنهان با هم دویدن در دشتی پر از شقایق ...
مادرم صدایم می کند :
چقدر خیس از خواب گریه بودی !

خدا خواهش می کنم مرا ببر

خدا مرا به دوردست

روی بال های فرشتگان ببر

خواهش می کنم :

جایی که عشق با مرگ در جدال نیست؛

تا این عشقِ پاک ؛ تسلیم نشود ؛

جایی که همیشه گلهای سرخ شکفته می شود ؛

مانند یاقوت هایی که آنها را پوشانیده باشد؛

جایی که ماه جرقه زند و بگرید

برای پیوستن به عاشقان .

می خواهم به آن

سرزمین دور بروم ؛ جایی که پسران نوجوان

در حال دویدن ؛ برای عشق رنج می کشند ؛

جایی که دختران نوجوان

در عصرهایی که جشن است

میان پنجره های پر از گُل نشسته اند

و پنهانی می گریند ؛ با اندوهی آسمانی

داغ شقایق.... چهارمین سالگرد داداش حامد

dar-entezar2 — Tue, 20 May 2008 21:11:16 GMT

داغ شـقایق

http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

سلام داداشم ...کجایی ...خیلی دلم واست تنگ شده...همه اینجا دلتنگتن...وقتی بودی توی خونه یه شورو سرو صدایی بود اما الان دیگه نیست ...همه ساکت هستند...انگار دیگه کسی الکی نمی خنده... امسال چهار 4 ساله که کنارمون نیستی از پیش ما رفتی... نگی فراموشت کردیم نه... همه به یادتن..هر پنجشنبه سر مزارت هستیم...اما داداش حامد چرا دیگه به خوابم نمایی هان؟؟؟ دیگه دوسم نداری...بیا باهات کلی حرف دارم...راستی طاها بزرگ شد داره راه میره اما تو که نیستی مثل شایان لوسش کنی... داداش حامد خیلی دلم واست تنگ شده ... بیا بازم به خوابم ...باهات حرف دارم...یادت نره منتظرتمااااااا....

دوستدار همیشگیت آبجی ساعده.

طلوع دل انگیز: ۱/۱/۱۳۶۳

غروب غم انگیز : ۳/۳/۱۳۸۳

زیر یک سنگ کبود

در دل خاک سیاه

میدرخشد دونگاه

که به ناکامی از این محنتگاه

کرده افسانه ی هستی کوتاه

روح آواره ی کیست؟

پای آن سنگ کبود!

http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

داغ شـقایق

شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نمي ره

واسه هر كسي که مي گم قصه شو آتيش مي گيره

دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا ترديد

آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد

شب رفتنت يه ماهي ، تو خشكي رفت و جون داد

زلزله خيلي دلارو ، اون شب از غصه تكون داد

غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شكستن

پا به پام عكساي نازت ، اومدن تا صبح نشستن

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشكي بودن

قحطي سفيديا بود ،همه انگار مشكي بودن

شب رفتن تو ياسا ، دلمو دلداري دادن

اونا عاشقن وليكن ،تنها نيستن كه زيادن

بارون اون شب دسشو از سر چشمام بر نمي داشت

من تا مي خواستم ببارم هر كسي مي ديد، نمي گذاشت

شب رفتن تو تسبيح از دس گلدونا افتاد

قلب آرزوهام اون شب واسه هميشه وايساد

شب رفتن تو ديدم ، يكي از قناريا مُرد

فرداش اما دست قسمت ، اون يكي رم با خودش برد

شب رفتن تو ديدم خيليه غماي من

روي شيشه مون نوشتم مي شينم به پات داداشم

http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

داغ شـقایق

دیروز با ما کسی بود، از ما به ما، با وفاتر

آیینه فطرت ما، از ما به ما، آشنا تر

دیروز با ما کسی بود، مانند خورشید صادق

مانند باران صمیمی، از باغ گل با صفاتر

امروز او نیست با ما، مانند او کیست ؟!

رفت و شکستیم بی او، از قلب او، بی صداتر

http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

داغ شـقایق

حتما ببینید... وبلاگ خودشه..

خوابيدي بدون لالايي و قصه,

بگير اسوده بخواب بي درد و غصه.

ديگه كابوس زمستون نميبينی

توي خواب گلاي حسرت نميچينی

ديگه خورشيد چهرتو نميسوزونه

جاي سيليهاي باد روش نميمونه

ای کاش.... با تو هستم....MMMM

dar-entezar2 — Tue, 22 Apr 2008 14:28:16 GMT

با تو هستم قلب دريا ، نبض بارون بهاری

اين شبا كه از تو دورم تو منو تنها نذاری

مثل بارونی و نم نم كه زمين عطر تو داره

من هنوزم تو رو می خوام اگه اين قفس بذاره

با تو هستم توی اين شب ، با يه نم گريه ، يه كم درد

منم اون همسفر تو كه يه شب جاده رو گم كرد

كه يه شب از سر ديوار ، پشت پرچين ستاره

دل به ماه آسمون داد كه نفهمی غصه داره

اما ماه آسمونم دلشو شبونه پس زد

به نگاه عاشقونش خنديد و مهر هوس زد

حالا از يه عاشق پير بعد تو چيزی نمونده

حتی ماه نيمه جونم اين شبا دستشو خونده

وقتی آسمون هميشه واسه ما اشكه و آهه

پشت ابرا گريه كردن قسمت چشمای ماهه...

كدام عاشقانه را
شب گريز از قفس

از آن غزال تيز پا
به گوش جان شنيده ای

كدام شاعرانه را
فراتر از لب هوس

ميان آن همه ريا
به چشم يار ديده ای

كه عاشقانه بيقرار
گهی تبسمی نمور
به ياد آن سپيده دم
به بغض شب كشيده ای

و اين چنين به انتظار
بدور از آن همه غرور

اگرچه سخت بيش و كم
از آشيان بريده ای...

امشب از شميم عطر نياز تا نگاه عاشقانه لبريزم

دوست دارم از نگاه معصومت همچو شبنمی شوم بياويزم

عاشقانه ترين ترانه شب هديه بر غم لبان خاموشت

در طلوع بی كرانه عشق آسمان پرستاره تن پوشت

خيره در زلال شبنم ياس با بلور چشم تو هم رازم

در تلاطم واژگان سكوت تا حديث عشق را بی آغازم

من از ماه بيزارم

شايد همين ماه بود كه به عادت هولناكش

خنده تو را سهميه بندی كرد

خنده شب چهارده...

من از چرخش زمين می ترسم

مبادا ليز بخوری و از آن طرف به آسمان بيفتی

آسمانی كه زير پای من است

نه بالای سرم...

من از چشمك ستاره ها وحشت می كنم

انگار نه انگار كه ما فقط دو چشم داريم و بس

پس اين همه تكرار از يك نگاه برای چه

وقتی تا صبح هزار بار خاموش می شوی و من هزار و يك بار تنها

يك بار آخر هم بجای تو...

ای كاش قطره بودی

آنگاه اگر از عالم و آدم هم می چكيدی و نابود می شدی

تنها چيزی كه از دست می دادم تصوير خودم بود

اين را بگذار به حساب بی خوابی يك شاعر ديوانه

اما ای كاش قطره بودی...

مهر سکوت

dar-entezar2 — Wed, 27 Feb 2008 16:18:16 GMT

نام تو رو آورده ام دارم عبادت ميكنم

گرد نگاهت گشته ام دارم زيارت ميكنم

دستت به دست ديگري از اين گذشته كار من

اما نمي دانم چرا دارم حسادت ميكنم

گفتي دلم را بعد از اين دست كس ديگر دهم

شايد تو با خودئ گفته اي دارم اطاعت ميكنم

رفتم كنار پنجره ديدم تو را با بگذريم

چيزي نديدم اين چنين دارم رعايت ميكنم

من عاشق چشم تو ام تو مبتلاي ديگري

دارم به تقدير خودم چنديست عادت ميكنم

تو التماسيم مي كني جوري فراموشت كتم

با التماس ولي تو را به خانه دعوت ميكنم

گفتي محبت كن برو باشد خداحافظ ولي

رفتم كه تو باور كني دارم محبت ميكنم

من به این مهر سکوت ؛

من به این تاریکی ؛

من به ما ؛

من به فرسودگی ذهن خودم

    معترضم که چرا

شوق آغاز                   مرا

و منی چون من را ز خودم دزدیدند

        به کجا بر گردم ؟

    برگشتن را زتنم دزدیدند نا حق

بي تو هر شب اشك من از ديده مي بارد

در سكوتي تلخ

دست سردم

گرمي دست تو را احساس مي دارد

در حباب اشك

ديدگانم لحظه ديدار مي بيند

آتشين لبهايم

از باغ لبانت بوسه مي چيند

مژه بر هم مي زنم ، افسوس

بار ديگر خواب مي بينم

بر حرير آرزوها

مي نويسم :

عشق من برگرد

بي تو از دنيا گريزانم

بي تو از اندوه می ميرم

ادمها که در ساحل نشسته شادوخندانید

یک نفر در اب دارد می سپارد جان

سهم من از آزادی....

dar-entezar2 — Sat, 16 Feb 2008 18:13:16 GMT

وقتی دلت خسته شد

دیگر خنده معنایی ندارد

می خندی تا از دیگران غم آشیانه کرده

درد چشمانت را پنهان کنی

وقتی دلت خسته شد

حتی اشکهای شبانه آرامت نمی کند

گریه می کنی چون به گریه کردن عادت کرده ای

وقتی دلت خسته شد

هیچ چیز آرامت نمی کند به جز

پرواز

سهم من از آزادی

تشویش و فرار از تاریکی

سهم من از زندگی

نوشتن ...

برای دستان پینه بسته اش

برای دل شکسته اش

برای بال و پر بسته اش

در گذار این شب سیه

در میان این خفاشان خون آشام

نشسته در تاریکی در میان شاخساران

سهم من از زندگی

ترس و وحشت از درختان بی شمار

سهم من از آزادی

یک دریچه اعتراض

یک پنجره فریاد

یک حنجره درد نهفته

هزار و یک حرف نگفته

یک صحرا شقایق

یک وطن پر از قفس

قفسی پر از آزادی

کبوتری ...

بغ کرده ، ساکت و آرام

چشمانش خیره به ابرهای سفید

به آسمان می اندیشد

و من به بغض اش

زیر آسمان بارانی

من به پروازش در اوج

من ...

به بال و پر بسته اش

و به پرواز آزادی

می اندیشم

یــــادم آمد بــــه آن روز جــــدایی

dar-entezar2 — Thu, 07 Feb 2008 08:29:16 GMT

Happy Valentine

اي كاش دانه برفي بودم

وقتي شاعري پنجره اتاقش را ميگشود

بر روي صورتش مي نشستم

چقدر تنهايي ام با احساس گره خورده است

انقدر ساده ام كه از حس وجود فنجاني داغ

در زمستان اتش ميگيرم

انقدر در شهر قاصدكها خيابان گردي كرده ام

كه پاهايم تاول زده و انقدر جام عشق را

زود چشيده ام كه هنوز هنجره ام ميسوزد

سر آن کوچه خاموش غریبانه نشستم

راه را بر هر عابر دل سوخته بستم

گفتم اخر تو می آیی .. تو می آیی!

یادم افتاد به پیوند گسسته

یادم افتاد به پیمان شکسته

یادم افتاد به آن روز جدایی

یادم افتاد که دیگر نمی آیی

پیش چشمم همه خاطره هامان گشودند

یادم آمددست دردست از این کوچهگذشتیم توگفتی:

سرسکوی بزرگی بنشینیم نشستیم

دست در دست نهادیم دیده بستیم

کوچه ازخاطره پربار سینه از وسوسه سرشار

شهر از همهمه پربار

تو بر انگشت من انگشت گره کردی و گفتی:

گرهی را که من امروز زدم کس نگشاید

هیچ پیمانی از این بیش نپاید

ماه میریخت به راه من وتو گرده سیماب

مادوعاشق دوگنهکارگاه بیداروگهی خواب گذشتیم

زیر بارانی از آن نقره مهتاب نرم چون آب گذشتیم

باز شد پنجره ای و کسی گفت: که هستید؟

ما گذشتیم و به لبخند ندادیم جوابی

گفت: پیداست که هستید......

بسته شد پنجره ما نیز گذشتیم

این کوچه همان کوچه ست

همان عطرو همان بوهمان رنگ و همان بو

همان سنگ وهمان اب وهمان جو

سالها رفت ولی......

کوچه همان جاست

هنوز جای پای تو ازاین فاصله پبداست هنوز

گویی آن مرد مصمم از آن پنجره مشغول تماشاست

هنوز

اما..........

کوچه آن کوچه دگر نیست سالها رفت چو باد

من غریبانه نشستم یک عمر سرآن کوچه تنگ

یکی برایم انداخت گل و آن دیگری سنگ

من نه از سنگ رنجیدم و نه از گل خندیدم

آنقدرماندم که چوبرگ برسرشاخه تنهایی خودخشکیدم

نوجوان بودم و آن کوچه گذرگاهم بود

کوچه ی خاطره ها دلهره ها

کوچه ساکت و دلخواهم بود

ولی امروز کزین کوجه برمن می آیم نوجوانی رفته

با دلی سوخته و غرق به خون می آیم

کس ندانست چه امد به سرم

این همه سال تونیز نگرفتی خبر

همگان پندارند من به راه افتاده من دل از کف داده

راه گم کرده ام و رهگذرم وای بر حال دلم

سر این کوچه نشستم

یک عمر ولی امروز غریب وطن خویشتنم

تو کجایی که بیایی و ببینی هنوز

ره نشین سر این کوچه خاموشم هنوز

خسته از دقایق روزگار پربسته

و در نهایت انتظارم هنور