چو رخت خویش بر بستم از این خاک

                          همه گفتند با ما آشنا بود

ولیکن کس ندانست این مسافر

                       که بود و با که بود و از کجا بود

                 در غروبی دور

 چون کبوترهای وحشی زیر پر گیرم

     بشنوم از لابلای بوته های خشک

              نغمه های شادی مرغان صحرا را

       می گریزم از تو تا دور از تو بگشایم

  راه شهر آرزو را ...

                          و درون شهر

درب سنگین طلایی قصر رویا را

   لیک چشمان تو با فریاد خاموشش

            راهها را در نگاهم تار می سازد

همچنان در ظلمت رازش

         گرد من دیوار می سازد

                              عاقبت یکروز....

   می گریزم از فسون دیده تردید

          می تراوم همچو عطری از گل رنگین رویاها

   می خزم در موج گیسوی نسیم شب

        می روم تا ساحل خورشید

                          در جهانی خفته در آرامشی جاوید

                          طلوع دل انگیز ۱/۱/۱۳۶۳

                                      غروب غم انگیز ۶/۳/۱۳۸۳

           داداشم هر جا باشی چه پیش ما چه اون دنیا همیشه به یادتیم 

                                     داغ شقایق

   http://www.daghe-shaghayegh.blogfa.com/

                                                                به وبلاگ خودش هم سر بزنید